كنار آشيانه ي تو آشيانه مي كنم

فضاي آشيانه را پر از ترانه مي كنم

كسي سوال مي كند به خاطر چه زنده اي؟؟؟؟

ومن براي زندگي تو را بهانه مي كنم

من سکوت خویش را گم کرده ام

 
زندگی پر بود از فریاد من

شیشه ها چه سردشان بود 

پشت قاب پنجره های برف

و دلتنگ برای تو

برای ‌آه گرم تو

 و آن سرپنجه

 تا بر تن غبار گرفته شان

 یادگار بنویسی

و زود پک کنی

افسوس

پشت پنجره ها

جای چشمانت

 چه خالی است 

زمستان

به بهار سرایت کرده

و باد

خاکستر دریا را پراکنده می کند

از ما

آیا کسی

عطر شکوفه ها ی نارنج را

یه خاطر می آورد؟