کاش کودک بودم تا بزرگترين شيطنت

 زندگي ام نقاشي روي ديوار بود ،

 اي کاش کودک بودم تا از ته دل مي خنديدم

 نه اينکه مجبور باشم همواره تبسمي تلخ بر لب داشته باشم ،

 اي کاش کودک بودم تا در اوج ناراحتي و درد با يک بوسه

همه چيز را فراموش مي کردم .

وقتي برگاي پاييز رو زير پات له ميكني...

يادت باشه يه روزي بهت نفس هديه ميكردن...

کاش مي دانستيم زندگي کوتاست

کاش از ثانيه هاي زندگي لذت مي بردي

کاش قلبي رو براي شکستن انتخاب نمي کردي

کاش همه را دوست داشتيم

کاش معني صداقت را ما هم مي فهميديم

کاش هيچ کودک فقيري ديگر خواب نان تازه وداغ را نمي دید

کاش دلهايمان دريايي مي شد

کاش مي فهميديم زندگي زيباست
و
لذت مي برديم تا نهايت

کاش ميدانستيم که ما نمي دانيم فردا برايمان چه اتفاقي مي افتد

کاش بهانه اي براي ناراحت کردن دلهاي زخم خورده نبود

کاش...

کاش...

کاش...

کلمه می تواند تو را مشتاق کند . مثل " دوستت دارم "

کلمه می تواند تو را ویرا ن کند ، مثل " از تو بیزارم "

کلمه می تواند تو را تلخ کند ، مثل " خسته ام "

کلمه می تواند تو را سبز کند ، مثل " خوشحالم "

کلمه می تواند تو را زیبا کند ، مثل " سپاسگزارم "

کلمه می تواند تو را سست کند ، مثل " نمی توانم "

کلمه می تواند تو را پیش ببرد ، مثل " ایمان دارم "

کلمه می تواند تو را خاموش کند ، مثل " شانس ندارم "

 کلمه می تواند تو را آغاز کند ،

مثل " از همین لحظه شروع می کنم "

از همین نقطه ، تغییر می کنم ،

 ا ز همین دم یک طرح نو می زنم ،

 می توانم ،

می خواهم ، می شود !!

اون جا که هميشه همه شادن

اون جا که همه جک ميگن و

آوازهاي شاد ميخونن

وهمه چيز خوب و باحاله؟

تو سرزمين خوشبختي کسي غمي نداره 

اون جا پر از خنده و لبخنده.

من تو سرزمين خوشبختي بودم

چه قدر خسته کننده بود.

                                                                                      * Shell Silversta

از میان کسانی که برای دعای باران

 به تپه ها می روند

 تنها آنان که با خود چتری می برند

به کار خود ایمان 

 دارند.                  

ناگهان ستاره ای چشمک زد.آفتابگردان سرش را پایین

انداخت.

آری گلها هیچوقت خیانت نمی کنند...

 

عشق را با هوس اشتباه مگير...آن كه زبان به ستايشت گشوده است

،عاشق نيست...به دروغ از عشق مي گويد...

گرگ خون خواريست كه بر سر راهت كمين كرده است.

عشق را از هوس بازشناس...

عشق را چنان گرامي بدار كه هيچ هوسي به آن راه نيابد... .

هي فلاني! زندگي شايد همين باشد؟

يك فريب ساده و كوچك

آن هم از دست عزيزي كه تو دنيا را

جز براي او و جز با او نمي خواهي

من گمانم زندگي بايد همين باشد

آه!...آه ، اما

او چرا اين را نميداند كه در اينجا

من دلم تنگ است ، يك ذره است

اي فغان ، فرياد

من نميدانم چرا معشوق من اين را نميداند

كه من بيچاره هم در سينه دل دارم

كه دل من هم دل است آخر

سنگ و آهن نيست

او چرا اين قدر از من غافل است آخر؟

آه، آه، اي كاش

كاشكي... اما رها كن...هيچ...!

که ز خود رفته آغوش تو باشد.

چون حلقه بازو بگشایی.

نیک دانم که فراموش تو باشد.                          

                                                                                                    فرخزاد

مثل هميشه آخر حرفِ، حرف آخرم را با بغض ميخوانم

عمريست لبخندهاي لاغر خود را...

در دل ذخيره ميكنم

باشد براي روز مبادا

اما درصفحه تقويم روزي به نام روز مبادا نيست

گرمای محبت او را احساس می کنی  زمانی که دوست توست

هیجان و عشق او را احساس می کنی  زمانی که عاشق توست

از خود گذشتگی او را احساس می کنی  زمانی که همسر توست

پرستش وایثار او را احساس می کنی  زمانی که مادر توست

دعای خیر او را احساس می کنی زمانی که مادر بزرگ توست

وباز هنوز او استقامت دارد

قلب او بسیارظریف و شکننده است

بسیار شوخ وشیطان

بسیار فریبا

بسیار بخشنده

بسیار خوش آهنگ

او یک زن است

او یک زندگی است

به او احترام بگذار و به او عشق بورز

هستي هم چنان تو را غرق در بركت مي‌كند

هر آنچه به هستي مي‌دهي‌ هزار برابر باز پس مي‌گيري‌

 يك گل هديه مي‌كني و با هزار گل گلباران مي‌شوي‌.

 تعلق رها كن‌!

 اگر واقعاً در پي ثروتي‌

اگر مي‌خواهي دنياي دروني سرشاري را داشته باشی

هنر سخاوت بياموز.

زندگی رویا نیست،

                             زندگی زیباییست

    می توان بر درختی تهی از بار زدن پیوندی،

          می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

               می توان از میان فاصله ها را برداشت،

      دل من با دل تو هردو بیزار از این فاصله هاست  . . . !

آدمک آخر دنیاست بخند

                                               آدمک مرگ همین جاست بخند!

دست خطی که تو را عاشق کرد؛

                                                شوخی کاغذی ماست بخند!

آدمک خر نشوی گریه کنی؛

                                                 کل دنیا سراب است بخند!

آن خدایی که تو بزرگش خواندی؛

                                                بخدا مثل تو تنهاست بخند . . . !

اما ساده است

از ماهيان بپرس

انسان عاشق

تنها

 وقتي همه خدايان غايب شوند

ظاهر مي‌شود

ما

 در روزگار غيبت عشقيم

از ماهيان بپرس

از ماهيان زنداني

در جامهاي رنگين

 و تنگهاي سرد بلورين

ما در شبيم

ما چهره هاي همديگر را نديده ايم

نمي بينيم

و چشمه هاي خالي از آفتاب و ماهي

غرق حبابهاي هوا

در ريگزارها

گم مي‌شوند

كنار آشيانه ي تو آشيانه مي كنم

فضاي آشيانه را پر از ترانه مي كنم

كسي سوال مي كند به خاطر چه زنده اي؟؟؟؟

ومن براي زندگي تو را بهانه مي كنم